achtergrond

Gaudeamus Muziekweek

6 - 10 september 2017                             Van classical cross-over en minimal soundscapes tot modern composition vol (live) elektronica, Gaudeamus Muziekweek presenteert de nieuwste muziek van jonge muziekpioniers tijdens het gelijknamige nationaal en internationaal gerenommeerde festival in Utrecht.  

Agenda

06 sep 2017

PROFOUND SOUND – Asko|Schönberg + Cappella Amsterdam ▸▸

07 sep 2017

Composer On Stage – Shalygin ▸▸

10 sep 2017

RUSSIAN FUTURISM – Utrecht String Quartet + Thorwald Jørgensen ▸▸

ga naar agenda ▸▸

uitburo
Utrecht Muziek

Componist

◂terug naar overzicht

  • Bird, David (1990), USA
  • Late Night | Gaudeamus Award 2016
    Datum:Woensdag 07 09 Aanvang:22:15 Locatie TivoliVredenburg Prijs: € 10 / € 5 (online) € 30 (combi met openingsconcert Up-close)
    › Kaarten

  • …Sand in an hourglass…
    Datum:Vrijdag 09 09 Aanvang:22:00 Locatie TivoliVredenburg Prijs:€ 12 / € 7 (online) € 33 (combi-ticket Great expectations en Lilleke spiekerbak)
    › Kaarten

  • Saturday Night Live
    Datum:Zaterdag 10 09 Aanvang:19:00 Locatie TivoliVredenburg Prijs:€ 20 / € 15 (online)
    › Kaarten

    GAUD-juryDavid Bird is een componist en producer uit Californië die momenteel compositie studeert bij Georg Friedrich Haas aan de Columbia-universiteit in New York. Hij maakt geregeld gebruik van live-elektronica om sterkere banden te smeden tussen akoestische en elektronische instrumenten. Zijn muziek werd uitverkoren door medewerkers van Vimeo en belicht in diverse publicaties. Een recensie in Pitchfork’s Altered Zones omschreef zijn geluid als: “levendig, hemdbevlekkend, kleurspuwend… tussen wervelende lagen witte ruis en koorgezang… ik moet echt even gaan liggen.”

    Zijn stukken zijn o.a. gespeeld tijdens het Weense Modern Festival (Oostenrijk), het SPOR festival (Denemarken), IRCAM Manifeste (Frankrijk), Festival Mixtur (Spanje), de Bodo Sinfonietta (Noorwegen); het MATA festival, PASIC, in het Kennedy Center en bij het SEAMUS elektroakoestische muziekfestival in Wisconsin (VS).
    Bird heeft werk geschreven voor en samengewerkt met Ensemble Intercontemporain, het Jack Quartet, Mantra Percussion, het Mivos Quartet, Talea Ensemble, OENM, AUDITIVVOKAL Dresden, Yarn/Wire en het Nouveaux Classical Project.

    Website

    COMPOSITIE:
    Drop (2015)

    strijkoctet, stroboscooplamp, elektronische geluiden
    “. . . daar gaat mijn werk over, dat alles in elkaar klapt, betekenis, taal, normen en waarden, kunst, er is wanorde en ontwrichting waar je ook kijkt, alles verdrinkt in entropie, vermaak, technologie, iedere vierjarige heeft een computer, iedereen is zelf kunstenaar in het gebied waaruit dit alles voortkwam, het binaire systeem en de computer waar de technologie ooit begon, snap je?” Een citaat uit Agapē Agape van William Gaddis. De titel van dit postuum gepubliceerde werk is haast een oxymoron. Agapē verwijst naar de Griekse idee van ‘onzelfzuchtige liefde’ terwijl het Middelengelse Agape letterlijk ‘wijd open’ betekent.
    Het begrip ‘opening’ is alomtegenwoordig in het boek van Gaddis. De geschiedenis van de mechanische piano speelt een grote rol. De pianola kan muziek lezen en afspelen middels papierrollen met gaatjes; feitelijk loopt het instrument vooruit op het binaire systeem. Gaddis gebruikt het concept om het ontstaan en de gevolgen van het kapitalisme te verklaren. De nevenschikking Agapē Agape suggereert dat de ‘ongeschondenheid’ in de afgrond verdwijnt. Drop onderzoekt de zich verdiepende kloof (de term duidt ook het moment in elektronische dance aan wanneer bass & rhythm na een onderbreking opnieuw op volle sterkte te horen zijn).

    Series Imposture (2013)
    stem, dwarsfluit, klarinet en percussie
    Dit werk is geïnspireerd door David Rosenhan’s experiment uit 1973 waarover hij schreef onder de titel: ‘On being sane in insane places’. Pseudopatiënten (waaronder de psycholoog zelf) werden in Amerikaanse psychiatrische ziekenhuizen opgenomen als schizofrenen nadat ze aangaven “stemmen te horen”; ook al gedroegen ze zich daarna normaal.
    Rosenhan beschrijft een sfeer van ontpersoonlijking en machteloosheid in zijn artikel. Ik wilde een even bizar scenario construeren waarin rationele individuen zich krankzinnig voordoen binnen een repressief systeem. De nauwgezette gebaren van het ensemble en de onconventionele speltechnieken verdoezelen het “kamermuziekachtige” aan de instrumenten. Ondertussen imiteert de vocaliste de klankkleuren van de instrumenten. Door deze camouflagetactiek loopt de stem ‘in de pas’ met de andere musici. Maar langzamerhand beginnen de instrumentalisten de stem te bespotten. Dit leidt tot een steeds sterker onbehagen bij de vocaliste die het slachtoffer wordt van haar eigen bedrog.

     

     

    ◂terug naar overzicht